Ojczyzna wojowniczek - Japonia - Życie Codzienne

     Dzień Japończykom schodzi głównie na pracy. W kraju znajduje się bardzo dużo gigantycznych firm znanych na całym świecie, toteż ludzie spędzają tam nieraz czas od świtu do nocy. Chociaż nie brakuje także wielu prywatnych interesów prowadzonych przez całe rodziny i dziedziczonych z ojca na syna, itd. Ważnym elementem życia każdego młodego Japończyka jest też szkoła. System edukacji w Japonii wygląda następująco:
1. Przedszkole (3-6 lat),
2. Szkoła podstawowa (6-12 lat),
3. Szkoła średnia niższego stopnia (12-15lat),
4. Szkoła średnia wyższego stopnia (15-18 lat),
5. Szkoły wyższe.
Kiedy dziecko rusza do przedszkola, najczęściej uczy się aż do 18 roku życia. Potem w zależności od ambicji i stanu majątkowego rodziny, stara się dostać na studia wyższe. Na ten krok decyduje się mniej więcej 40% uczniów. W Japonii panuje przekonanie, że im lepszą szkolę uda się skończyć, tym większe jest prawdopodobieństwo dostania się na jeszcze lepszy uniwersytet, a potem zdobycia dobrze płatnej pracy. W efekcie mnóstwo "renomowanych" szkół przeżywa istne oblężenie, a każda nowa szkoła wymaga od swoich uczniów zdania trudnych egzaminów wstępnych.

     Sam rok szkolny zaczyna się w kwietniu a kończy w marcu. Letnie wakacje trwają około półtora miesiąca. Do szkoły nie chodzi się także w święta państwowe. Oprócz tego dzieci mają wolne dwa tygodnie w okresie noworocznym i dwa tygodnie na wiosnę, na koniec roku szkolnego. W tygodniu, nauka zaczyna się w poniedziałek i w większości szkół kończy się koło południa w sobotę.
Lekcje zwykle trwają od 8.30 do 15.00, ale wielu uczniów zostaje do piątej, a nawet do szóstej na zajęciach sportowych i w kółkach zainteresowań. W szkołach podstawowych w jednej klasie może być nawet czterdzieścioro uczniów. Niektóre szkoły wymagają więc, aby dzieci nosiły na głowach czapeczki albo berety w określonych kolorach; łatwiej je wtedy zauważyć i dzieci są bezpieczniejsze na ulicy. Większość szkół średnich niższego i wyższego stopnia wymaga, aby uczniowie chodzili w mundurkach, uszytych według bardzo ścisłych reguł. Mundurki chłopców są zwykle czarne, z metalowymi guzikami i sztywnymi kołnierzykami; dziewczynki noszą zwykle granatowe żakiety i plisowane spódniczki. Ostatnio jednak wiele szkół zmienia krój mundurków, tak by uczniowie czuli się w nich swobodniej. Obowiązkiem uczniów i nauczycieli jest utrzymanie szkoły w czystości. Każdego dnia poświęca się na to trochę czasu. Klasy są podzielone na grupy, które na zmianę sprzątają klasy, korytarze, toalety i inne wspólne pomieszczenia. Niektóre szkoły mają również obsadzone kwiatami ogródki, pielęgnowane przez uczniów.

     Na zdjęciu przedstawione jest typowe (tak dobrze widzicie) drugie śniadanie japończyka, tzw obento.

     Lekcje obejmują m.in. język angielski, którego uczniowie zaczynają uczyć się w szkole średniej gdzie spędzają 6 lat. Oczywiście uczą się także pilnie japońskiego. Gramatyka jest dość łatwa, ale nauka pisania zajmuje dużo czasu. W piśmie japońskim używa się trzech alfabetów. Znaki chińskie (kanji) pojawiły się w Japonii w VI wieku n.e. Przy ich pomocy Japończycy starali się zapisywać swój język, ale było to bardzo trudne, gdyż chiński i japoński bardzo się różnią. Stworzono więc dwa nowe rodzaje pisma: hiraganę i katakanę. I hirigana, i katakana mają po 46 liter. Litery odpowiadają głoskom, tak jak w alfabecie rzymskim, i używa się ich do zapisywania słów, których nie da się wyrazić przy pomocy kanji. Kanji służą do zapisywania pojęć. Niektóre znaki są bardzo skomplikowane i można je wymawiać na wiele różnych sposobów. W codziennym użyciu jest około dwóch tysięcy znaków kanji. W szkole podstawowej trzeba się nauczyć około tysiąca znaków w mowie i w piśmie. Drugi tysiąc trzeba opanować przed skończeniem szkoły średniej niższego stopnia.

     Budownictwo japońskie z biegiem czasu znacznie się zmieniło. Obecnie tradycyjne mieszkania kryte dachówką i ryżową słomą zostały zastąpione przez mieszkania z betonu, aluminium i drewna. Ze względu na niezbyt duża ilość gruntów pod zabudowę, mieszkania są drogie i z reguły niewielkie. W miastach dominują bardzo wysokie budynki, dodatkowo budowane w ten sposób, by przetrwać ewentualne trzęsienie ziemi, które, jak pisałem, nie należą tu do rzadkości. Same mieszkania ze względu na gorące lata są budowane tak, by stworzyć jak najlepszą cyrkulację powietrza. Bardzo rzadko występuje w nich centralne ogrzewanie, gdyż zimy mimo opadów w większości regionów nie są zbyt mroźne. Jedyny wyjątek stanowi region Hokkaido. W reszcie mieszkań na ewentualne chłody są przygotowane specjalne piecyki zwane kotatsu. Składają się na nie stoliki z ukrytym pod spodem elektrycznym grzejnikiem przykryte dodatkowo kołdrą. Wnętrza domów są wyłożone podłogą drewnianą oraz specjalnymi matami trzcinowymi, dlatego zawsze przed wejściem do mieszkania należy zdjąć buty i ubrać specjalne pantofle. Innym ważnym pomieszczeniem w japońskim domu jest... łazienka. Z reguły znajduje się tam tylko duża kwadratowa wanna, w której ogrzewa się wodę ręcznym paleniskiem. Kąpiel w Japonii jest czasem relaksu i odpoczynku.

     Kuchnia japońska, choć na pozór prosta i szybka, wymaga jednak wielu lat treningu, by opanować ją perfekcyjnie. Podstawą posiłku przeciętnego Japończyka są ryż, warzywa oraz ryby. Popularne są również zupy, a najsłynniejszą przyprawą pozostaje wciąż sos sojowy. Innym popularnym dodatkiem do posiłku jest nori, czyli suszone wodorosty. Najpopularniejsze potrawy to: sashimi, czyli paski surowej ryby z chrzanem i sushi, czyli ponownie paski surowej ryby ułożone na ryżowych kulkach przyprawionych octem. Stosunkowo od niedawna w Japonii popularność uzyskało mięso. Na nim opierają się miedzy innymi yakitori, czyli szaszłyki z kurczaka oraz sukiyaki, czyli duszona wołowina z warzywami i tofu. W kuchni japońskiej oprócz tradycyjnych potraw znajdują się nacieki z niemal wszystkich kuchni świata. Zdobywają one popularność zwłaszcza wśród młodzieży.

     Japończycy zwykle jedzą pałeczkami (hashi). Nakrywając do stołu, stawiają po lewej miseczkę z ryżem, a po prawej - z zupą. Pałeczki leżą równolegle przed nimi. Prawą ręką trzyma się pałeczki, a lewą podnosi miseczkę z ryżem lub zupą. Tylko zupę pije się prosto z miseczki - do innych talerzy i miseczek sięga się pałeczkami. Przed posiłkiem mówi się "Itadakimasu", a po posiłku "Gochiso-sama deshita". To odpowiedniki naszego "smacznego" i "dziękuję".